تو را دوست ندارم ، نه دوستت ندارم

 اما هنگامي که نيستي غمگينم

 و به آسمان آبي بالاي سرت

 و اختراني که تو را ميبينند رشک مي برم

 تو را دوست ندارم

  اما نميدانم چرا!!

 آنچه ميکني در نظرم بي همتا جلوه ميکند

 وبارها در تنهايي از خود پرسيده ام

 چرا آنهايي که دوستشان دارم

  بيشتر شبيه تو نيستند تو را دوست ندارم

  اما هنگامي که نيستي از هر صدايي بيزارم

 حتي اگر صداي آناني باشد که دوستشان دارم

 زيرا صداي آنها

 طنين آهنگين صدايت را در گوشم ميشکنند

 تو را دوست ندارم

 اما چشمان گويايت با آن آبي عميق و درخشان

 بيش از هر چشم ديگري بين من و آسمان آبي قرار ميگيرد

 آه ميدانم که دوستت ندارم

 اما افسوس ديگران دل ساده ام را کمتر باور دارند

 و چه بسا به هنگام گذر ميبينم که بر من ميخندند

 زيرا آشکارا مينگرند ، نگاهم به دنبال توست